انوشیروان هر ساله در روز عید نوروز مردم را ضیافت می داد و خودش هم در آن مجلس حاضر می شد

روزی شخصیتهای مملکتی و افراد مختلف و برخی روستائیان در مجلس حاضر بودند . یکی از حضّار جام طلائی را که هزار مثقال بود برداشت . انوشیروان دید ولی چیزی اظهار نکرد .

وقتی سفره برداشته شد خدّام متوجه شدند که یک جام را برداشته اند

یکی از مأموران  صدا زد که کسی بیرون نرود تا همه مردم را بازرسی کنیم و جام را پیدا نمائیم .

انو شیروان گفت به مردم کار نداشته باشید که جام را کسی برداشته و نمی دهد

و کسی او را دیده و نخواهد گفت .پس مردم همه رفتند و آن مرد هم طلا را برد فروخت

و برای خود لباس فاخر و گران قیمت خرید و پوشید .

سال دیگر روز عید با لباس و زینت آمد در مجلس نشست

تا انوشیروان او را دید اشاره کرد : این از همان  است ؟

مرد گفت : بله ! خداوند برکت بدهد .

انو شیروان خندید و آن مرد هم به او تعظیم کرد و رفت .

جواهر الکلمات ص 105